„Ciemno wszędzie,
głucho wszędzie,
co to będzie,
co to będzie?”

Te tajemnicze, pełne grozy słowa wybrzmiały 23 września w szkolnej auli kilkukrotnie. Wszystko za sprawą Narodowego Czytania 2026, podczas którego uczniowie naszej szkoły zmierzyli się z jednym z najważniejszych dzieł polskiego romantyzmu – „Dziadami cz. II” Adama Mickiewicza.

Uczniowie klas szóstych, siódmych i ósmych mieli niecodzienną okazję obejrzeć nowoczesne widowisko literacko-muzyczne, przygotowane przez uczniów klasy 7c i 6a pod czujnym okiem opiekunów: p. Ewy Staniszewskiej, p. Anny Jezierskiej oraz p. Anety Ratajczyk. Za oprawę plastyczną odpowiadała p. Małgorzata Hejman, za dekoracje i efekty specjalne – p. Irena Zakrzewska, którą wspierał p. Tomasz Cybulski; natomiast za fotorelację był odpowiedzialny p. Tomasz Zieliński, opiekun koła medialnego. Gościem specjalnym spotkania była poetka regionalna p. Ewa Chrząszcz- Raniszewska.

Fundamentem przedstawienia były oczywiście słowa Adama Mickiewicza, wzbogacone oryginalną muzyką, projekcjami multimedialnymi, grą świateł, mgłą sceniczną oraz starannie przygotowaną scenografią. Niezwykłym elementem widowiska był również teatr cieni, który dodatkowo podkreślił tajemniczy i pełen grozy charakter przedstawianych scen. Całość wprowadziła widzów w atmosferę tajemnicy, wzruszenia i refleksji.

Narodowe Czytanie zainaugurował dyrektor szkoły, p. Krzysztof Banasiak, a słowo wstępne wygłosiła p. Ewa Staniszewska:

„W tym roku cała Polska pochyla się nad arcydziełem naszego wieszcza – utworem Dziady Adama Mickiewicza. Dzisiejsze spotkanie w naszej szkole nie będzie zwykłym czytaniem z kartek książki. Romantyzm, z którego wyrastają Dziady, to nie sucha teoria – to wielkie emocje, tajemnica, muzyka i śpiew”.

Tegoroczne Narodowe Czytanie stało się niezwykłym widowiskiem, w którym granica między światem żywych i umarłych na moment przestała istnieć. Wsłuchaliśmy się w głosy z zaświatów, by zrozumieć, co mają nam do powiedzenia ci, którzy odeszli.

Spotkanie z „Dziadami cz. II” było nie tylko okazją do wspólnego czytania dzieła wielkiego polskiego romantyka. Stało się również lekcją wrażliwości, refleksji nad życiem i śmiercią, dobrem i złem, winą i karą oraz znaczeniem człowieczeństwa.

Dzięki zaangażowaniu uczniów i nauczycieli szkolna aula na chwilę zamieniła się w tajemnicze miejsce obrzędu, a słowa Mickiewicza – mimo upływu niemal dwóch stuleci – ponownie zabrzmiały z niezwykłą siłą.

Organizatorzy